پيون و كلووارد(سال1971) در مورد تاريخ دولتها و بي ميلي گرفتن مسئوليت به طور دائم براي نيازهاي هر بخشي از جمعيت بحث مي كنند.زيرا اصول كار در دمكراسي‌غربي و تمايل نهادهاي دولتي مشكلات برنامه كمك به نيازمندان را بيشتر بكنند تنها در زمان هماه بودن نوسانات بازار و ناآراميها عمومي و تغييرات تكنولوژي سريع و مهاجرت تعداد زيادي از مردم بواسطه بازار كار. اجتياجات كار خيلي اوقات طلب مي‌كند كه دريافتيها را كاهش بدهند و موقعي كه شرايط بازار بهتر شد منابع مك همگاني ناپديد شد.گذشته از اين، نتيجه برنامه رفاه بواسطه ناآرامي عمومي يك الگو از ليبرال پيشرفته نيست اما تاحدودي يك الگو ضمني كه اين هم نقش توسعه را دارد و سپس اجازه داد در روش سيستم رفاهي حمايت از شيوة اجتماعي دوره‌هاي سخت اقتصادي،كار اجباري و حفظ اصول كار قرار گيرد.

قبل از دهه30ميلادي،دسترسي به رفاه براي نيازمندان و جانعه و سازمانها محلي در آمريكا محدود بود1.به هر حال،بطوريكه از بحران اقتصادي بزرگ جلوگيري كردند،تقاضا براي توسعه رفاه به منابع عمومي وظرفيت مالي ايالت و دولتهاي محلي تجاوز كرد.در سال1933دولت فدرال قانون آسايش فوري را وضع كرد وجوه اختصاص يافته براي ايالتها و بيكاران را اندازگيري كرد.در سال1935،تمركز بر روي پول منتقل شد بر قانونگذاري رفاه كار و اداره پيشبرد كار را تاسيس كرد.پول براي رفاه محدود بود وبراي ادامه قانون تامين اجتماعي‌كسري داشت،كه شرايط براي بيمه اجتماعي شروع نمود و برنامه‌هاي ويژه براي مساعدت سالمندان،از كر افتاده‌گان و خانواده‌هايشان به همراه فرزندانشان.

اشتغال با روند افزايشي بعد از كسادي سال1937-1938 تامين بودجه برايWPA (اداره پيشبرد كار) كاهش داده شد.در سال 1939،برنامه تغيير داده شد به جلوگيري كردن از هر كاري براي حفظ استخدام درWPA براي كارگران با سابقه بيش از18 ماه.تامين بودجه در طي جنگ جهاني دوم كاملاٌ خاتمه داده شد.اگرچه تدارك براي حمايت بي‌قيد و شرط  براي ادامه قانون تامين اجتماعي بعد از جنگ دردسترس بود(وگرنه هميشه بطور يكنواخت بوسيله فرمانداران ايالت به اجرا در مي‌آيد).قطع تامين بودجه رفاه براي كارگران فقير توسط پيون و كلووارد مورد تحسين قرار گرفت به طوري كه تجربه ايالات متحده در دهة 30ميلادي با الگوي اصلي كه در بالا ذكر شده مطابقت داشت.

كمك غذايي در دهة30ميلادي

تاريخچه كمك غذايي در دهة30ميلادي از يك الگوي مشابه پيروي مي‌كرد.پاپنديك (1986)تاريخچة متن«گفته متناقض نما در وسط مقادير زياد»تحليل كرد.

اين ناسازگاري دهة20ميلادي به يك مسئلة ملي تبديل شد موقعيكه دولت فدرال شروع به گردآوري مازاد كشاورزي در ميان هئيتهاي كشاورزي كرد كه در همان زمان شايعة قحطي در ميان نيازمندان و بيكاران زياد شد.اين وضعيت احساسي مهم در سال 1932 آنقدر نيرومند بودكه،قسمتي از مازاد گندم كه توسط هئيت كشاورزان نگهداري مي شد سرانجام با وجود مخالفت ادارة هاور در بين ايالتها و نمايندگيهاي رفاه محلي پخش شد.

تحت حكومت روزولت بي عدالتي عمومي(دراين زمان كشتار بچه خوكها در آگوست 1933 تحت شرايط پشتيباني قانون اصلاح كشاورزي(AAA)انجام شد)بار ديگر اقدام فدرال در‌واگذاري مازادهاي غذايي دردسترس محتاجان سرعت بخشيد.در‌اكتبر1933، شركت رفاهي مازارد فدرال(FSRC)كه اسم دوم آن شركت كالاهاي مازاد فدرال  (FSCC)تاسيس شد كه كالاهاي مازاد را براي توزيع به آنايي كه تحتFERA (قانون رفاه فدرال)صندوق رفاه قرار دارند.موقعيكه صندوق رفاه فدرال به رفاه كار تحتWPA تبديل شد در سال1935 ميلادي مسوليت توزيع غذا به وزارت كشاورزي ايالات متحده(USDA)منتقل شد.

اداره USDA(وزارت كشاورزي ايالت متحده)كمك غذايي بيشتر را مستقيماً وابسته به از بين بردن كالاهاي مازاد دانست.در سال1995،‌بخش32 از بهبودقانون اصلاح كشاورزي(AAA) مشروط بر تامين بودجه اضافي براي توزيع غذا از طريق رسيدهاي مشتريان فراهم شد.هنوز،كمك غذايي1934و1936 مازادها كاهش يافت همچنين بخاطر مديران محتاطUSDA تمام بودجه دردسترس،‌از ترس هم پاشيدن بازارهاي كشاورزي بكار نبردند2.محدوديتهاي روش كارFSCC در صورت اينكه كمك غذايي در مدت كسادي1937تا1938 آشكار شود ،سريع در تغييرات سازماني مختلف.

 از جمله تغييرات به صورت آزمايشي در برنامه بن غذا ابتدا در روجستر و نيويورك در مي1939آغاز شد.چهار ميليون مردم و بيش از نيمي از استانها و ايالتها شركت كردند (بري1984؛فيشبين1977).برنامه عمومي ميان تاجران،مديران و مشتريان بود.با اين حال،چنانچه مازاد‌غذايي در مدت جنگ كمياب شد،اين برنامه بن غذايي مانند WPAخاتمه پيدا كند.

در ارزيابي تجربي كمك غذايي در دهة30 ميلادي،پوپيدنك(1986)معتقد بود كه پيوند كمك غذايي با مازاد كشاورزي در داخلUSDA بدرد نگهداري منافع غذايي نمي خورد.آنان زماني كه مازاردها پافشاري كردند،بودجه برنامه تامين بود،اما موقعيكه شرايط اقتصادي تغيير كرد باعث حذف مازادها شد،برنامه‌هاي كمك غذايي باعث تعليل زيانها مي شود. بعلاوه، براي اينكه عموماً مديران رفاه تعهد دارند به صندوق رفاه واقعي، آنها در تشخيص منافع بلقوه شكست خوردند و مشتريهايشان توانستند سود بيشتري كسب كنند با استفاده از يك فشار سازماني فعال USDA در ترويج كمك غذايي.

تصويب برنامه بن غذايي در سال1964

كمك‌غذايي توسط توزيع مستقيم‌كالا به‌وسيلة خدمات بازار يابي كشاورزي   USDA  بعد از جنگ با كاهش يكنواخت ادامه يافت.برنامه تا اندازه‌اي بعد از سال1953 توسعه يافت،موقعيكه USDA قبول كرد كه هزينه‌هاي محموله به ايالتها را پرداخت كند اما برنامه در يازده ايالت اجرا نشد . در هفتاي ديگر محدود به 10‌درصد كمكهاي عمومي بود(بري1984).يكي از مسئله‌هاي اصلي برنامه كالا تنها يكي از كوچكترين آنها تاييد بيش از بيست كالاي معمولي دردسترس توزيع داراي ارزش غذايي پايين بود (لاتام 1971؛دبلو1980).

بطوريكه مسئله مازاد كشاورزي در دهه50ميلادي دوباره پيدا شدند،برنامه‌هاي از قبيل برنامه نهار مدرسه ملي در سال1964 تصويب كردند و برنامه غذا براي صلح (PL-480) در سال1954 شروع كرد چنانچه خروجي براي مازاد كالاها توسعه داده شد.تصويب قانون دوباره برقرار كردن برنامه بن غذايي در همه كنگرها بحث شد در دهه50ميلادي،اما هيچ قانونگذاري آن را صادر نكرد.UDSA نيروي خود را براي دوباره راه اندازي برنامه بن غذايي توسط بخش32 ازAAA (قانون اصلاح كشاورزي) در سال1935 وارد كرد،اما تصميم گرفت كه انجام ندهند بخاطراينكه بن غذا بعنوان جايگزين قيمت مناسب براي خريد و فروش مازادها ديده شدند.

انتشار قحطي بار ديگر در سال1960 به مبارزه رياست جمهوري رفت،و كندي رئيس جمهور وقت دستور داد كه وزير كشاورزي يك طرح آزمايشي  بن غذا در مي1961 داير بكند(بري1984؛كوتز1969)و مفدار توزيع مازاد را افزايش بدهد.ارزيابي‌هاي طرح آزمايش بن غذا مثبت بودند و توسعه بازار نشان داد كه فروش محصولات كشاورزي و خرده‌فروشها افزايش يافته،و كيفيت غذايي دريافت كنندگان بهتر شده بود(1962 USDA).

به رغم ارزيابي مثبت،به اثبات رسيد كه ادامه قانون بن غذا(1964)مشكل است بخاطر دشمني مجلس شورا كشاورزي با برنامه.سرانجام برنامه براي استان‌ها محتاج تصويب شد كه مابين توزيع كالا و برنامه بن غذايي انتخاب كنند.استحقاق دريافت كمكهاي دولتي خانوارها محدود  بود يا آنهايي كه سطح درآمد پاييني(زير خط فقر)كه سطح‌هاي استحقاق مالي توسط هر ايالت مشخص مي دند.تغييرات بين استاندارد استحقاق رفاه بين ايالتها، و ايالتها و استانهاي زيادي آرام بودند وقتي برنامه شروع شد (بري1984).

در آن استانها انتخاب كردند كه كمك‌هاي غذاي را از توزيع مستقيم به توزيع بن غذا تقيير دهند،تا مقدار خانوار‌هايي كه كمك غذايي دريافت مي‌كنند كاهش پيدا كند. برخلاف شركت‌كنندگان در برنامه توزيع كالا، دريافت كنندگان كمك غذايي تحت برنامه بن غذا مجبورند بن‌هايشان را پرداخت كنند. افزايش سهميه كوپن با درآمد در يك جدول تطبيق مي‌شد، بطوريكه مقدار پول پرداختي يك خانوار براي بن‌هايش، براي اينكه دريافت كنندگان مي‌توانند با بن‌هايشان يك چيز قيمتدار يا اينكه معمولاً آن را صرف خريد غذا بكنند(بري1984).اين به همان معني است كه اندازه خانوار با يك درآمد بالاتر يك مقدار بيشتري بن دريافت دريافت مي‌كند كه مقدار بيشتري براي آنها پرداخت خواهد كرد.در موردهاي زيادي، قيمت خريد خيلي بالاتر از استطاعت مالي خانوارهاي نيازمند است.

مجموعه‌اي از اختصاص‌هاي كم بودجه براي بن غذا،تعداد زيادي مردم موقعيكه بن غذا در استان وارد شد از برنامه كمك غذايي از قلم افتادند، و فقدان توجه و رغبت و اقدام بر روي برنامه بخشي از وزارت رفاه محلي و جلوگيري از بهبود قابل توجه برنامه بن غذا در وضعيت قحطي در سالهاي اوليه راه اندازي بكنند. در آوريل سال1967، دوباره پي‌بردند كه قحطي در آمريكا توسط گزارش كميسيون فرعي مجلس سنا در استخدام،نيروي‌كار و تهيدستي مردم در مي‌سي‌‌سي‌پي تاثير گذاشته(كوتز1969). هنوز، با وجود ابزار‌هاي رشد مشاركت مردم، قانونگذاران در فعاليت خود در دهه60 ميلادي سريع تجديد نظر نكرد. بهرحال، انتشار قحطي در سال1969 باعث نشد كه نيكسون رئيس جمهور وقت آمريكا در سخنان افتتاحيه‌اش حرفي از اين مسئله نزد. بي‌ميلي مجلس در عمل كردن به پيشنهادات بهتر كردن كمك غذايي و تغييرات اداري خيلي وسيع را هدايت كند.در سال1969، هاردين وزير كشاورزي يك سري از استاندارهاي ملي را مبني بر فايده سطوح بايد در قيمت طرح اقتصاد غذايي(يك رژيم غذايي كافي و كم هزينه)،كم شدن قيمت خريد بن‌ها تا آنجا كه خانواده‌اي تمايل نداشته باشد بيشتر از 30% درآمد خودش را صرف خريد بن غذا بدهد، و آزاد  ساختن بن غذا گروه‌هاي با درآمد خيلي پايين. اين تغييرات برنامه را به سمت توسعه سريع راهنمايي كرد. درسال1970، اين تغييرات سازماني به صورت قانون درآمد، و همچنين استاندارد ملي و شايستگي قانونگذاران.

تعداد حوادث اين چنيني مانند انتشار قحطي در آمريكا، توليد ونتيلاسيون مستند تلويزيوني «قحطي در آمريكا»، و راهپيمايي دوم فقير باعث شد كاخ سفيد كنفرانسي در مورد تغذيه، غذا و سلامتي در سال1969 داشته باشد و هئيتي انتخابي از مجلس سنا براي قحطي و نيازهاي انساني برقرار كند، انتشار گرسنگي در اوج دستور كار سياسي در دهه60ميلادي قرار گرفت. خواسته اصلي مردم فقير در مدت مبارزه‌شان در قرار گاه واقع در واشنگتو دي‌سي در سال 1968 در مورد وزرارت كشاورزي آمريكا بود كه پيشنهاد تصويب اصلاحات بوسيله هئيت شهري رسيدگي شود(يك گزارش در مورد قحطي آمريكا). شامل رايگان كردن بن براي خانوداه‌هاي فقير و كاهش قيمت بن براي همه شركت كنندگان در اين برنامه. بطوريكه نبرد بر روي اصلاح بن غذا به تقاضاي مهم تبديل شد(كوتز1969). اين حوادث نا آرامي عمومي به وسيله مردم فقير و تلاش فعالان توجه ملي  براي تمركز بر روي انتشار قحطي. مفيدترين توسعه اصلي برنامه تصويب بصورت اداري در سال1969 توسط هاردين نسبت داده شد كه به خاطر فشار مردم در دهه 60ميلادي بوده است(بري1982؛كوتز1969)

برنامه بن غذا مانند اصلاحات رفاه

با اينكه آشوب اجتماعي يك عامل مهمي در رشد برنامه كمك غذايي دولت به نيازمندان در دهه 60ميلادي، ولي ناآرامي عمومي عاملي نشد كه اين برنامه در دهه 1970 ادامه داشته باشد. در حقيقت، پيون و كلووارد(1971)نشان دادند كه اين افزايش ترقي خواهي(ليبرال شدن) كه در ابتداي قالب‌ريزي داستان رفاه همگاني مورد امتحان قرار نگرفت. نه تنها مشاركت در برنامه به سرعت در دهه توسعه يافت، اما برنامه كمك غذايي دولت به نيازمندان در زاه اصلي برنامه رفاه به يك درآمد ساليانه تضمين شده شباهت يافت.

در زمان تصويب قانون بن غذا در سال1964، همراه با پيوست(مصوبه)توزيع مازاد كالا كه قبلاً نقض شده بود3. بطوريكه برنامه جديد تكامل يافت، تغيير شكل پويايي آن از برداشت مازاد بطرف حمايت درآمدي داده بود(بري1978).وضع ماليات از يك فايده‌ي سراسري برخوردار بوده و پذيرش يك معيار استحقاق يكنواخت بشرط يك درآمد در كمترين سطح به هر شهروند آمريكايي بدون توجه به وصعيت كار يا موقعيت خانوادگي. تغيير مديريت در برنامه رفاه زيان به بار آورد، بطوريكه ميزان منفعت ملي فايده نهايي كاهش يافت(30درصد) و تشويق براي تمايل به كار بيشتر و برنامه جذاب براي كارگر فقير بسازند. بخاطراين تغييرات برنامه كمك غذايي در يك طرح افزايشي و غيرمستقيم بستانكار مي‌ماند(به همراه نوعي حواله)، هدف اصلي طرح ياري خانوار و درآمد تضمين شده و ادارة امور بدون فشار با موفقيت كسب كردند.

رشد برنامه در دهه1970

برنامه كمك غذايي دولت در دهه1970 بسرعت اصلاح شد به يك برنامه‌ي حمايت درآمدي. در سال 1969، مشتركين9/2 ميليون نفر بودند، با هزينه240ميليون دلاري. در سال1974، تعداد مشتركين به9/12ميليون رشد كرد و هزينه‌ها به8/2 بيليون (هزار ميليون)دلار رسيد. در دوران بحران اقتصادي سال197 شهروندان آمريكايي از برنامه كمك غذايي در طول سال در برخي نقاط راضي بودند (فيشبين1977)،مشاركت در پايان دهه1970 بيش از20ميليون بود.

برنامه‌ در‌اين دهه با وجود اينكه با مسئله مازاد كشاورزي پيوند خورده بود رشد داشت حتي با دقت بيشتر  بعد از سال1973. سهام كشاورزي توسط شركت اعتباري كالا به مقدار زياد‌ نگهداري مي‌شد كه در اوايل دهه1970 كاهش يافت، و قانون حمايت از مصرف كننده و كشاورزي در سال1973توزيع كالا خارج از مرحله را نظارت مي‌كند. در آن دوره كوتاه توليد برنامه كمك غذايي دولت تعطيل نشد.در عوض، وزارت كشاورزي آمريكا دستور داد در هر استان ايالت متحده(بانضمام آنهاي كه در پروتوريكوهستند)در پايان سال1974تاسيس شود و مشاركت مردم را تقويت كنند.

 تورم غذا(برنامه كمكي به زمان شاخص6ماهه نياز داشت)و سختي كسادي در سالهاي 1974تا1975 برنامه را بيشتر تحريك مي‌كرد.اداره فورد پيشنهاد كرد كارهاي اداري را كاهش بدهند و هزينه‌هاي برنامه را بوسيله مطرح كردن تغييراتي با پرداختن30% از درآمد خود در صورت گرفتن بن غذا بپردازند. پيشنهاد ديگر اداره فورد اخراج تعدادي كارگر ضعيف و گرفتن كارگر قوي براي نام نويسي بود. با وجود رشد مشكلات عمومي بعد از بحث بزرگ راجع به كلاه‌برداري ،سوء استفاده، استحقاق درآمد و استحقاق اعتصاب كنندگان و دانسجويان هيچ تغييراتي در وسعت برنامه ايجاد نشد. دادخواست بوسيله مركز فعاليت و تحقيقات غذا و وكيل مدافع ديگر ذينفعان (بري 1982)بصورت يك عامل مهم در پشتباني از برنامه پديدار شد.

انتصاب‌رابرت بركلند، يك حامي وفادار ‌از برنامه بن‌غذا وقتيكه درمجلس‌خدمت مي‌كرد، هنگامي كه وزير كشاورزي تغييراتي در آينده هئيت اجراي برنامه ايجاد كرد. بركلند حمايت كرد مخصوصاً پيشنهاد بحث انگيز حذف كردن احتياج خريدار براي بن‌غذا. اين تغييرات در سال1977 تصويب شد، تشويق براي مشاركت خانوارهاي واجد شرايط آنهايي كه قبلاً انتخاب شده بودند و بخاطر نياز خريد شركت بكنند. مشاركت مردم4/3ميليون نفر در مدت يكسال افزايش يافت بعداز اينكه مقررات جديد اجرا شد، بالاتر از آن كه تخمين شده بود.

نقش سهام وي‍‍‍‍ژه

مفهوم اقتصاد سياسي برنامه كمك غذايي دولت به نيازمندان،نشاني دادن در مورد سوال مهم است چرا كه تغييرات افزايشي برنامه را از اندازه‌گيري مازاد كشاورزي به سمت يك برنامه كه رفاه را عرضه مي‌كند عوض شود.از طريق يك حواله، حداقل درآمد را ضمانت كنند. از اين گذشته چرا اين تغييرات افزايشي ممكن بود موقعيكه دستور آغاز مصوبه برنامه درآمد تضمين شده واماند؟

اگرچه هميشه يك سيستم مبني بر نگهداري درآمد به نوعي منافع مكرر سياست گذاران روي اساس بازدهي كم اداري مورد اتهان قرار گرفته است، بي انصافي و ننگ عمومي جمعيت مشتريان(استينر1971)،توضيح چرا اينطور سيستم توسعه يافته در ايالت متحده آمريكا به ذات قياسي سياست‌گذاران ربط دارد.لمن(1980)دليل مي‌آورد كه وابستگي آشكار سياست‌گذاران آمريكايي به گروه‌هاي وابسته(مشترك المنافع) و نفوذ قابل توجه اوتلاف‌هاي سياسي گوناگون در ساختن خط‌مشي داخلي ترغيب مي‌كند.عيناً تغيير برنامه آسيب پذير است بويژه براي دلالان و گروه‌هاي ذينفع زيرا تغييرات اين قبيل برنامه‌ها تنها به دليل سوءاستفاده است. اگرچه يك گوناگوني عقيده بين‌عضو‌هاي‌گروه‌هاي ذينفع هست، اما بطوركلي منافع ويژه مستقيم در تدارك مراقبت پزشكي، مسكن و غذا درگير شده و يك تير آماده در كمان در رشد رفاه‌شان هدف گيري شده است.

همكاري متقابل بين كنگره سهامداران كشاورزي و مدافعان برنامه بن غذا يك عامل در تصويب قانون گذاري در بخش كشاورزي و غذا در دو دهه گذشته بوده. اگرچه گروه‌هاي دوستدار كشاورزي طرفدار فعال و موثر از برنامه بن‌غذا نبوند، آنها به كرات مشغول كسب راي بودند باين ترتيب كه اقدام مساعد روي يك مهره خاص از قانون گذاري كشاورزي كسب نمودند. يكي از موارد بسيار نقل شده كه در سال1964رخداد همكاري متقابل قوه مقننه در تصويب برنامه كمك غذايي بود. موقعيكه مجلس كميته قوانين ظاهر شد مصوبه برنامه بن‌غذايي به تاخير انداخته شد، لنور سوليوان باوندي عضو كنگره‌اي آمريكا و عضو كميته بانكداري با بلوكه كردن اسكناس كاشف تنباكو به ين مسئله  واكنش نشان دادو او سپس با يك هكاري غير رسمي و ملحق شدن به مجلس به برنامه تثبيت قيمت گندم و پنبه راي داد و برنامه بن‌غذايي به اجرا درآورد.

 مثالهاي ديگر از همكاري متقابل شامل‌حركت قانونگذاري مربوط به كشاورزي در سال 1973و قانون حمايت از مصرف كننده، كه نمايندگي اتحاديه سهامداران است، چه كسي مي‌خواهد برنامه بن‌غذا ادامه يابد و در دسترس اعتصاب گران باشد، راي‌ها با نماينده توليد‌كنندگان نخ دادوستد مي‌شد، چه كسي اعتراض به محدوديت در پرداخت20هزار دلاري برنامه‌هاي پيشنهادي كشاورزي خواهد داشت(فرجان1983). آن هم پيشنهاد شده است كه درآنجا يك همكاري مبهم و زودگذر كشاورزي و قانون غذا رخ داد، موقعيكه مخالفت فولي رئيس انجمن كشاورزي راجع به حذف كردن نياز خريد براي  بن‌غذا لازم شد در عوض در يك طرز عمل روشنفكرانه قيمت و نرخ وام را برآورد كرد(پن1980).

اينها نوعي از دادوستد برنامه بن زراعي است كه صورت خارجي دارد بطوريكه برنامه زراعي در اينجا با چسب سياسي نگهداشته شده در دهه گذشته(بونن1984). به هر حال، آنها يك سري از سئوال‌ها راجع به‌ برنامه كمك غذايي دولت(برنامه بن‌غذا) نسبت به رفاه عمومي را كامل نكردند. طرفداران بن‌غذا مي‌توانستند با استفاده از نفوذ خود با منافع كشاورزي بكار برند و اصطلاحات افزايشي و با توافق به پيروزي برسند. هنوز اين نوع از گروه‌هاي ذينفع جايگزيني ليبرالي در برنامه در سال1969را توضيح نمي‌دهند. بطوريكي در بالا اشاره شد، آنها تغييراتي را مبني بر احساسات عمومي در برنامه باعث شدند بوسيله تقاا براي اقدام دولت در رواج قحطي.

يك تفسير بنيادي

با ميل بيشتر نسبت به كمك به خط‌مشي و روند سياسي با تمركز كردن بر روي آن، پيشنهاد توضيح با مورد بررسي قراردادن تغييرات در برنامه بن‌غذا در سابقه ساختار توسعه در اصل سياسي، اقتصادي و نهاد‌هاي اجتماعي پيشرفت اقتصاد سياسي ايالت متحده را شرح مي‌دهد. چشم انداز تناقض ميان نظام بازار و دولت ليبرال دموكراسي را اهميت مي‌دهد. طرز كار ساختاري بازار اقتصاد سرمايه داري كنترل ساختاري با صرفه‌جويي كالا‌هاي بيشتر بر طبق حق مالكيت، از آنجائيكه در داخل سازمانهاي حكومت ليبرالي، حق شركت كردن در جريان سياسي به افراد واگذار مي‌شود.

در حالت عيني اجازه مشاركت يكسان در هر دوي سياست و بازار را دارند،كه تضاد مابين اين دو سيستم نسبتاً كم اهميت است.به‌ هر حال، در ايالت متحده توسعه تاريخي قرن نونزدهم موجب شد دولت آمريكا تمركز بيشتري بر روي اقتصاد و دخالت بر روي آيين نامه امور بازار داشته باشد و سطح تعارض ما‌بين طرز تفكر بازار و دمكراسي را افزايش دهد(بروستر1970).در آشفتگي كسادي بزرگ، كشاورزان، فقيران و بيكاران وارد شدن به حوزه سياسي براي بنگاه‌هايي كه اقدام به جبران زيان‌هاي اقتصادي مي‌كردند و آنها را در بازار پيدا كنند.نتايج بنگاه‌ها خيلي زودگذر بودند(e.g.،اداره پيشبرد كار وبرنامه ريزي اصلي بن‌غذا)،اما ديگران جان سالم به در بردند كه يك تغيير دائم در نقش دولت فدرال در نگهداري درآمد تك‌تك شهروندان تشكيل بدهند.

در حقيقت آنان تدارك برنامه براي نجات بازار كار نديدند.يك پيشنهاد مشاركت براي قضاوت گرههاي اجتماعي مربوط به واجدين شرايط استخدام(بجز دوره‌ي كوتاه بيمه بيكاري).اما با اين وجود، دوام قانون امنيت ملي مشروط بر اينكه بيمه اجتماعي و حمايت اقتصادي براي سالمندان، از كار افتادگان و خانوادهايشان همرا با فرزندانشان (AFDC)و برنامه ديگر مانند قانون اصلاح كشاورزي(AAA)،تغييرات دولت فدرال گرفتاريهاي تضمين كارايابي شهروندان و تخصيص درآمد در بازار را نشان مي‌دهد.

رشد برنامه بن‌غذا(كمك دولت به نيازمندان)در دهه‌هاي1960و1970 مي‌تواند سابقه اين طرح عظيم و تغييرات ساختاري را توصيح بدهد،چنانچه علامتهاي شروع دستور كار سومين ساست غذايي آمريكا در دهه1960 كه باعث گرفتاري روستائيان و شهري‌هاي فقير، گروههاي اقليت و مصرف‌كنندگان افزايش يافت در محيط مزارع شد5.به‌هرحال،اين اين دستور كار سومي يك طرح منحصر بفرد براي سياست كشاورزي نبود اما جزئي از يك طرح عظيم از تغييرات سازماني بود كه آن را براي نياز‌هاي عمومي براي دردسترس بودن يك اقتصاد مطمئن و يك زندگي استاندارد در دستوركار سياسي خود قرار دادند.

درك اين پروژه،بررسي مفيد بودن نقش حقوق مدني در تمركز توجه بر بي‌عدالتي و توزيع حقوق دمكراسي آمريكايي و در روند توسعه دمكراسي . تصميم برون‌ سال 1954، ديوان عالي كشور اصل«يكسان اما جدا»را رد كرد:آن اصل تبعيض نژادي در جنوب به صورت مستمر در قرن نونزدهم صورت ِمي‌گرفت. مابين سال‌هاي1957تا1965 ،چهار دادخواست حقوق مدني وضه شد كه قبلاً حقوق سياسي  سياه‌پوستان جنوبي پايمال مي‌‌شد و سرانجام، با قانون حق‌راي در سال1965 به آنها داده شد بشرط آنكه دولت فدرال، در حق آنها مداخله داشته باشند. تغييرات وسيع توسط بسيج سازمانها گسترده شد از قبيل كميته هماهنگي دانش‌آموزان(SNCC) و انجمن تساوي نژادي(CORE)تشويق شد كه اين هم با مشكل اعتصاب آزاديخواهان براي تفكيك تسهيلات عمومي و استراتژي نافرماني بدون زور در كنفرانس رهبران رهبران مسيحي جنوب(SCLC)بوسيله پادشاه مارتين لودر هدايت شد. مخالفت ويوانت در تدارك قانونگذاري حقوق مدني فدرال باعث ناراحت شدن نخبگان سفيدپوست در جنوب در حوزه بين‌المللي شد. مخصوصاً در شرايطي كه مواضع ايالت متحده در حفظ كشور موقعيت جنگ سرد را به خود گرفته يك تصويري از مدافع سلطه‌گرايانه دموكراسي و آزادي را ثابت كرد.

آشفتگي زياد در حقوق مدني و ديگر تغييرات سياست سازمانهاي آمريكايي ذكر شده در بالا را به اعطاي حق راي به سياهان هدايت كرد. در داخل حزب دمكرات، دعوا بخاطر حقوق مدني و مخصوصاً ايجاد نفاق بود براي اينكه سياست نيوديل(برنامه توسعه اقتصادي روزولت)پيوستگي ميان نمايندگان صنعتي و نخبگان را از پايه خراب كرد. بنسل(1984)نقل مي‌كند كه نفاقدر انتشار و تقسيم حقوق مدني در حزب دمكراسي يك فاكتور مهم در حمله به سيستم ارشديت به دنبال به دنبال خواهد داشت و سرانجام بصورت يك دمكراسي بزرگتر در تصميم‌گيري  مجلس نمايندگان و يك ائتلاف در نيروي كميته‌هاي دائمي سنتي هدايت كرد. ادامه اصلاحات روند انتخابات اصلي و مبارزه با تشريفات انتخابات اصلي و مبارزه با تشريفات انتخاباتي يك قسمتي ار تغييرات هستند هدايت كرد به آنچه بونن(1984)به عنوان تغيير از نمايندگي به مشاركت دمكراتيك در اقتصاد سياسي آمريكا توصيف كرد.

مفهوم اين دمكراسي بزرگ فقط مخارج برنامه بن‌غذا نيست بلكه هزينه‌هاي افزايش يافته برنامه‌هاي كمك‌هاي دولتي بي‌قيد و شرط در اين دوره نيز مي‌باشد. هزینه های دلاری ثابت  روی همه برنامه های نگهداری درآمد در دوره 1980- 1960 پنج برابر افزایش یافته است و 80 درصد از این افزایش  میتواند به غذا ، خانه سازی  و برنامه های دارویی  نسبت داده شود(ویچر 1984).

هنگامیکه این برنامه ها فراهم کرد یک چاره ای به بازار درآمدی برای افراد فقیر بنابراین آنها زیر قائده ضمانت درآمد سالیانه عمل نمی کنند،  مفهومی  که شدیدا با ایدئولوژی بازاری توزیع توسط حقایق  دارایی ناسازارگاری دارد.نسبتا درآمد معیشتی تهیه شده توسط دولت بر پایه ایدئولوژی مربوط به حقایق عادی فردی برای خانه سازی ، غذا و مرابقت پزشکی ظاهر شده است. با توجه به بحث غذا ، پروپندیک (1985) خشم شدید عمومی را به سوی مصرف غذای در دسترس برای نگهداری عمیق عقاید در مورد برتری نیاز برای غذا  ودر مورد شناسایی احساسی غذا  با حمایت و مرابقت والدین نسبت میدهد، این احساسات حمایت عمومی برای برنامه های دردسترس ساختن غذا برای نیازمند تقویت میکند.

به طور خلاصه ، پیشرفت برنامه بن غذایی قسمتی از یک دگرگونی بزرگتر در اقتصاد سیاسی ایالات متحده که از استعمال دموکراتیک حقایق سیاسی نتیجه شده ، می باشد. گستره اقتصاد ملی نسبت به محیط سیاسی به طور بنیادی نقش دولت ایالات متحده را نسبت به تولید درآمدی دگرگون کرده است. دموکراسی دیگر فرایند سیاسی بعد از دهه 1960 تقاضا برای توزیع اقتصادی را افزایش داده است. هر چند سود اقتصادی بخش های فقیر مردم ایالات متحده مورد پذیرش گسترده حقایق سیاسی همه شهروندان قرار نگرفته و دولت فدرال سطح حداقلی از درامد را تعیین کرده است. نسبتا سودهای درامدی  از راه انتقال نیازهای پایه غذا ، خانه سازی و مراقبت پزشکی بدست آمده اند. در یک دریافت کلی ، این دگرگونی ساختاری اقتصاد سیاسی ایالات متحده  بنابراین شامل اصلاح مسئولیت بنگاهی برای پرورش میشود، دولت تقبل میکند وظیفه ای که رسما بوسیله شبکه خانواده و اجتماع انجام شده است.

تأثیر واگذاری بن غذایی روی تغذیه

به دلیل یک مؤلفه بزرگ، نگهداری درآمد که از بن های غذایی شکل می گیرد ،علاقه افزوده به اثر فواید بن غذایی دربهبود وضعیت غذای جمعیت کم درآمد نشان داده شده است. با اینکه یافته های سنجش برنامه های آزمایشی در سال 1962 فشار تغذیه ای مهم را  نشان داده بود اما مطالعه بخش بعدی نتایج ناتمام داشت(مادن و یودر 1972؛ لین 1978).بعد از سال  1971برنامه لیبرالی تعدادی مطالعات ارزیابی قیمت ظاهر شد که برای اندازه گرفتن و شرح دادن هم هزینه غذا و هم تأثیرات6 کیفیت  برنامه  تلاش میکرد.

در بعضی موارد مطالعات، تمایز بین تأثیرات ویژه و مشخص را آزموده بود ، زیرا هزینه های افزوده لازم هستند اما برای افزایش تأثیرات تغذیه کافی نیستند(اداره بودجه مجلس 1977).

نتایج طرح و تغییرات سال 1977 منجر شد که مجلس سرمایه را برای سنجش تغذیه بسیاری از برنامه های تغذیه ای اختصاص بدهد که بن غذایی ازجمله آنها بود. علوم ریاضی این مطالعات را بازنگری کرده است و شرح زیر خلاصه ای از گزارش آنهاست:

1- قبل از حذف نیازهای خرید ، بن های غذایی  تأثیری روی هزینه غذایی خانه دارند که تقریبا چهار برابر تأثیر درآمد پولی می باشد.

2- مطالعه تنها بعد از حذف نیازهای خرید انجام شد که نشان می دهد بن ها هنوز تأثیر پولی دوبل روی گرایش نهایی مصرف دارند.

3- در پورتوریکو ، جایی که فواید کمک های غذایی رواج داده شده هنگام نقد سال 1982 ، گرایش نهایی فواید نقدی مصرف غذا به طور قابل توجه متفاوت از چیزی که موجود بود، نیست. موقعی که سودها به صورت کپن بن غذایی توزیع شده بود و آن 30 درصد بیشتر از گرایش نهایی مصرف غذا بواسطه درامد پولی است.

برنامه بن غذایی این طور نشان می دهد که از پول نقد در افزایش هزینه های غذایی مؤثرتر خواهد بود،هرچند که اثرهای روی کیفیت غذا کمتر واضح هستند. خلاصه ای از یافته های قبلی ، بار دیگر از گزارش ریاضیات (1985 ) نشان میدهد شرح ذیل را:

1- مداخله برنامه بن غذایی تأثیر مثبتی را روی قابلیت استفاده بیشتر آزمایش مواد غذایی دارد.

2- اثرات موقع امتحان  نقش هزینه غذا روی قابلیت استفاده مواد غذایی در برابر تأثیرات مستقیم فواید مواد مغذی برنامه ضعیف تر هستند.

3- بیشتر مطالعات اخیر اثر مغذی قویتری از مطالعات اولیه یافته اند.

4- بیشترین مطالعات از عوامل دیگر نتیجه می شود. مانند آموزش ، اندازه خانواده ، مکان(شهر یا روستا ) و پیشگویی کننده های قابلیت مواد غذایی از مداخله برنامه مهمتر هستند.

موضوع دیگر در ارزیابی تأثیرات مواد مغذی برنامه بن غذایی، هدفهای برنامه را شرح میدهد. با اینکه قانون سال 1964 قول داد برای قادر ساختن دریافت کننده ها « برای رضایت بیشتر هزینه کم رژیم غذای کافی بدست می آورد» سهام کپن روی جدول درامدی افراد تعیین شده اند،آنچنانکه درامدهای پایین تر برای شراکت بن غذایی پرداخت کمتری داشتند،اما سود کمتری دریافت کردند. قول داده بودند سهم هزینه طرح غذای اقتصادی را مبنا قرار دهند ، این طرح توسط بخش کشاورزی ایالات متحده در سال 1909 توسعه داده شده بود و در سال 1933 به روز شد « برای استفاده زمانی که هزینه غذا باید پایین تر از هزینه متوسط خانواده های کم درآمد .... اساسی برای استفاده حتمی و ضروری باشد »(مجلس ایالات متحده 1985). اگر مبنای سهام روی این استاندارد قرار داده شده بود، طرح می توانست بیشترین تأثیر را در فراهم کردن وضعیت غذایی کم درامدترین گروه ها داشته باشد.اما بخش کشاورزی ایالات متحده این نگرانی را داده بود برخلاف نگهداری (کمک به خود ) آشنایی با برنامه (بری 1984)   این هم تأثیر پیشگیری کننده ا ی روی هر پیوندمستقیم بین فواید برنامه و یک استاندارد غذایی دارد.

موقعی که مستندات گرسنگی و سوء تغذیه به لیبرال کردن طرح درسال1969 منجر می شود، هزینه طرح غذای اقتصادی مبنایی برای سهام کپن پذیرفته شده بود.پیش نویس قانون 1971 بنابر این تغییر داده است هدف برنامه با حالتی که بن های غذایی باید دریافت کننده ها را فراهم کنند با« یک فرصت برای بدست آوردن یک رژیم مؤثر غذایی».بخش کشاورزی ایالات متحده ادعا کرد که سودهای مبنا روی طرح غذای اقتصادی برای کفایت غذایی کافی بودند، زیرا مردم کم درامد، متوسط در سطح طرح غذایی اقتصادی هزینه می کنند و می توانند با جیره مربوط به رژیم غذایی توصیه شده مواجه شوند. هر چند در ژوئن سال 1967 دادگاه استیناف ایالات متحده  حکمی داد که با موقعیت بخش کشاورزی ایالات متحده مخالفت کرد. قاضی اشاره کرد  که اصلاحیات سال  1971تغییری عمده در سیاست را شناسانده بود« تغییر در نتیجه رژیم مکمل خانواده های کم درامد برای تضمین فرصت خانواده آنها برای یک رژیم مناسب».دادگاه حکم کرد که مبنای سطوح بن غذا روی طرح  غذای اقتصادی مفاد مربوط به کنگره را براورد نکرد.

پاسخ بخش کشاورزی ایالات متحده به حکم ردوی برنامه هزینه غذایی دیگری ایجاد کرده است،(برنامه غذایی صرفه جویانه جانشین برای برنامه غذایی اقتصادی )پاسخ کنگره واژه پیش نویس برای خواندن را تغییر داد«مجاز کردن خانواه های کم درامد برای بدست آوردن رژیم مغذی تر» برنامه غذایی صرفه جویانه ایجاد شد در سال 1975 و تجدید نظر شد در سال 1981 ، از اطلاعات روی ترکیب مغذی غذاهاو جیره غذایی توصیه شده (RDAs) برای معین کردن مجموعه غذاها  که به طور مغذی کافی هستند، استفاده میشود. هزینه غذاها به دلارهای همسان  تحمیل شده است.

اگر چه برنامه غذایی صرفه جویانه همه نیازهای مربوط به رژیم غذایی را نیافته است. تغییر در واژه پیش تقویت کننده مانعی برای یک رقابت قانونی برای طرح ایجاد کرد. با این وجود در اتحادیه انجمن تپه v.lafaver این طرح بنا براین مواد غذایی غیرکافی پیدا کره است( اسچنیدر 1985) ، بدین گونه دوباره برآمد وسعت را بالا می برد. برنامه بن غذایی بر آن است که یک برنامه مکمل باشد.

به طورخلاصه ، ارزیابی تأثیر بن های غذایی نشان میدهدکه اثر هزینه غذایی بن های غذایی قویتر از اثر کیفیت مربوط به رژیم غذایی هست، اگر چه قابلیت ماده مغذی افزایش یافته ، مطمئنا یک خصیصه برای برنامه است.هدفهای برنامه شرح داده زمان زیادی را تغییر داده است اما ارتباط مستقیم بین مشارکت برنامه ونگهداری استاندارد غذای ویژه توسعه نیافته است. این معنی میدهد که اگرچه واگذاری بن غذایی اثر مثبتی روی هزینه غذا و کیفیت رژیم غذایی دارد .گرسنگی برای بالا بردن یک موضوع در بحث های آینده دیگر کفایت کمک غذایی بواسطه برنامه بن غذایی ادامه خواهد یافت.گرسنگی چون یک مفهوم ، هیچ معنی کاربردی ثابتی ندارد. تعاریف زیاد گرسنگی در حقیقت تعاریف اجتماعی هست. آنها موقعیت هایی در فرد یا خانواده توصیف می کنند که هیچ غذا یا غذای ناکافی در برخی دوره های زمانی ندارند. به همچنین اثرات حال  گرسنگی به طور وسیع موافقت نمی شود. چونکه هنوز نیمی از دریافت کننده های بن غذایی بچه هستند. ریسک  اثرات سلامت ، مانند  رشد کوتاه ،نابودی و عدم موفقیت برای پیشرفت  که به نمونه گرسنگی نسبت داده شده است ، یک مشکل اجتماعی جدی است. چنین گزارش های گرسنگی به احتمال زیاد برای احضار نگرانی عمومی راجع به اثر هزینه های غذایی ادامه خواهد داشت.

توسعه در دهه 1980

دهه 1980 شروع شد با  چشم  داشت های تقلیل دهنده هزینه روی برنامه های اجتماعی در آوریل سال 1981 ، ریگان رئیس جمهور پیشنهاد کرد برای اینکه فوراً هزینه های حقیقی روی درآمد  برنامه های نگهداری  توسط یک ششم و تقلیل بدهند بیشتر آنها بوسیله 2.5درصد در آغاز سال 1982، آنچنانکه سرمایه حقیقی می توانست تقلیل داده شود به سال 1975 و همسطح بشود با سال 1985 (ویچر 1984). با توجه به کمک غذایی خانوادگی ، پیشنهادهای بودجه  می توانست هزینه های برنامه کل بین سال 1981 و 1985 با 25 درصد  و هزینه بن غذایی با 14.6 درصد تقلیل داده شود(هوگلند 1984).

با این که مقررات زیاد برنامه ریگان رد شده است،  مجلس برنامه تغییرات طراحی درصد خط فقر تصویب کرده است. تقلیل سرمایه برای پورتوریکو با 25 درصد و روندهای اداری دیگر را به حد اقل برساند. در سال 1982 ، مجلس تقلیل های متوسط را پذیرفت ، شامل جرایم سخت تر برای کنترل کیفیت نا مرغوب با مدیرهای محلی ، اما در سال 1983 تعداد کمی از پیشنهادهای دیگر ریگان پذیرفته شده بودتوسط مجلس و هیئت های مربوط به مجلس مخصوصاً  برای تقلیل بن غذایی بیشتر،کمتر مطلوب بود (هوگلند 1984)

با اینکه برای جلوگیری رشد هزینه های برنامه تلاش می شود ، هزینه های فدرال روی غذا و کمک های غذایی بین سال های 1980 و 1983 در شرایط واقعی نزدیک  7 درصد افزایش یافته است. بسا این افزایش میتواند به شدت بحران اقتصادی سال 82-1981 نسبت داده شود.تحت شرایط نرمال تغییرات قانون گذاری سال 1981 می توانست فشار بیشتری مربوط به بودجه رسما اعلام شده ، داشته باشد.

با این ادعا که کاهش بودجه در برنامه های اجتماعی طراحی شده بود  برای حفظ کردن یک مبنای امنیتی برای این نیاز ، گواهی انباشته است که وقوع تنگدستی حتی بعد از شروع بهبود اقتصادی درنوامبر سال 1982 افزایش یافته است.بر طبق برآوردها بوسیله اداره آمار و ارقام ، تعدادی مردمی که در ایالات متحده زیر خط فقر زندگی می کنند بین سال های 1979 و 1983  نزدیک به 35 درصد افزایش یافت. حتی بعد از سودهای غیرنقدی مانند بن های غذایی و دارو که برای افزایش در فقر محاسبه شده بود، بزرگترین رکورد بعد از گزارش شروع شکل گیری فقر بود. بنابراین گواه توزیع پی درپی عمده درآمد قابل عرضه از فقیرترین خانواده ها به ثروتمندترین آنها وجود داشت .

دادن این زمینه تعجب آور نیست که گرسنگی در سراسر کشور ، خصوصا نواحی با بیکاری بالا پدید آمده است. بیشتر مطالعات گزارش کرده ، افزایش گسترده مردم  که از سهام غیر منتظره ، آشپزخانه های سوپ و مازاد اعانه کالا (پژوهش غذا و مرکز عمل سال 1983 :نیروی کار پزشک)استفاده می کنند. در ژانویه 1984 ، نیروی کار رئیس جمهور روی کمک غذا استنتاج کرد که عملا به کنترل مشکل گرسنگی نیاز داشته است.

دادن این زمینه تعجب آور نیست که گرسنگی در سراسر کشور ، خصوصا نواحی با بیکاری بالا پدید آمده است. بیشتر مطالعات گزارش کرده ، افزایش گسترده مردم  که از سهام غیر منتظره ، آشپزخانه های سوپ و مازاد اعانه کالا (پژوهش غذا و مرکز عمل سال 1983 :نیروی کار پزشک)استفاده می کنند. در ژانویه 1984 ، نیروی کار رئیس جمهور روی کمک غذا استنتاج کرد که عملا به کنترل مشکل گرسنگی نیاز داشته است.

اعاده ای از پخش بن غذایی به 100 درصد هزینه برنامه صرفه جویانه غذا و لیبرال کردن نیازهای شایسته را دربردارد.تغییر استراتژی ریگان در سال 1985  تقلیل بودجه را می طلبید. ادعای طبقه متوسط (نسبت به کم درآمدها ) می تواند تفسیر شده باشد. مانند یک نشانه ای که محدودیت سیاسی روی تقلیل برنامه ها برای مردم فقیر حاصل شده بود. برای اینکه محدودیت بوسیله بسیج سیاسی گسترده بوسیله مردم فقیر علاقه مند به تفکر منشأ عامل تحمیل کننده ،آشکار نشده بود.

با رجوع به برنامه بن غذایی ، نتیجه بحث مفید بود. سازمان هایی مانند FABC ، انجمن بنگاه های غذا(CNI) و جدیدا مرکز بودجه ای برای اولویت های سیاسی (CBPP) میدان دید عمومی برای برنامه های نگهداشت غذایی فعال شده بوددر تلاش برای وقوع گرسنگی در حال صعود چونکه برنامه های غذایی مردم فقیر تقابل داده شده بود. تلاشهای متخصصین حامی گرسنگی کمک می کند برای توضیح محدودیت های سیاسی آشکار بروی بیشتر تقلیل ها در سرمایه های بن غذایی که در بررسی های بودجه سال 1985 آشکار شده است.به تعبیر دیگر می تواند روی محدودیت های تحمیل شده بوسیله تغییرات در ساختار اجتماعی ، معمولا در ساخت خانواده ها مبنا قرارداده شود. با اینکه تنوع قومی فرهنگی ساختار خانواده ها در ایالات متحده زیاد است، در آنجا به طور مشخص تمایلات نسبت به خانواده های کوچکتر، بیشتر خانواده های با رئیس زن و تنزلات در تناسب زندگی بچه ها با دو والدین سندیت داده شده بود(لویتان و بیلوس 1987)اتصال این رویداد منجر به مؤنث سازی فقر شده است.در همان وقت ارزش  طبقه متوسط نسبت به تناسب زنان با کار کردن بچه های جوان بیرون خانه و نه بیشتر، نگهداری زنان فقیر با بچه های محتاج چون فقیر مستحق تغییر می دهد.

با وجود این حقیقت که 90 درصد زنان روی دستگیری از بینوایان کارکرده اند ولی حقیقت درآمدهای تفاضلی روی بازار کار است ، آنچنانکه خیلی کم برای تأسیس استقلال مالی قادر هستند(پیارس 1984).برای مثال در سال 1984 یک زن با سه بچه تمام وقت 7000دلارکار می کردند، عاقلانه در زیر خط فقر میتواند10,178 دلار بدست آورد.

چونکه زنان بیشتر از مردان برای بدست آوردن حداقل دستمزد تمایل دارند،منابع اقتصادی برای تهیه نیازهای اساسی فقیران ، خانواده های با رئیس زن بدون حامی کاملاً بزرگ در نوع انتقال برنامه ها مانند برنامه های بن غذایی کافی هستند.

وسعت این موقعیت خودش یک نتیجه ذاتی ایالات متحده و سیاست کشور داری یک موضوع جنجالی شدید است.  (مورای 1984 ) برای مثال ، استدلال کرده که قوانین سیاسی اجتماعی بین 1950 و 1980 نه فقط خراب کرد اخلاق کاری را  بلکه آن نقد می کند  نوع فواید کشور داری قابل دسترس برای مادران تنها که باعث تنزل در خانواده ها شده اند.این نتایج شمرده شده با تجزیه که نشان نمی دهد هیچ همبستگی را بین تغییرات در سطح فواید کشورداری و تغییرات در تناسب رئیس خانواده بویسله زنان (دنزیجر و گوتسجاک1985) و بوسیله استلال هایی که از کارافتادگی در خانواده بیشتر نتیجه تغییر روشها برای جدایی ، بچه های حرامزاده و شرایط مطلوب وابستگی زنان درباره مردان در نسبت خانوادگی هسته ای به صورت عادی هست. صرف نظر از علت این تغییر اجتماعی ، نیازهای خاص رئیس زن خانواده ها به طور مؤثر قرار داده  محدودیتی را روی گستره برنامه نگهداری درآمدی که میتواند بی مصرف باشد.

دربین اقتصاد ایالات متحده ، برنامه بن غذایی یک عرف ضروری برای نگهداری درآمد مردم فقیر شده است. ما به این نتیجه رسیدیم  از یک دید تاریخی عریض که برای تغییر ساختمانی عمده در سیاست اجتماع و نهاد اقتصادی ، اقتصاد ایالات متحده را می شناسد. بعد از 20 سال حمایت از رشد اقتصادی ، غرش بعد از جنگ طولانی در دهه 1970 پایان یافت.این تعداد مردمی که در فقر زندگی می کنند را افزایش داد . بنابراین نهاد سیاست در دهه 1960 و 1970 برای منعکس کردن حرکتی برابر دموکراسیون بزرگتر در فرایند سیاست، تغییر یافت.خانواده ها کوچکتر و علاقه مندتر به زن سالاری شدند.این تغییرات ساختاری مبنای پارامتر جدیدی قرار گرفت که کارکرد کمک مردم را تعدیل کرد.

آن متمایل نیست که ما می توانستیم بدست آوریم نتیجه یکسانی  اگر ما تحلیل هایمان را به فعل و انفعال میان گروه های علاقه مند به رقابت محدود کرده بودیم. کمک های غذایی در ایالات متحده وابسته شده به مدیریت کشتزار زیاد بعد از نیودل و فعل وانفعال بین حامیان کشت وغذا به شکل هم غذا وهم سیاست کشاورزی درآمده است.به طور تاریخی جوایز اقتصادی برای سازمان سیاست نخست توجه کرد به تمرین قدرت سیاسی بوسیله کشاورزان تجاری که می تواند بدست آورد سود اقتصادی بزرگ از سازماندهی رای نفوذ سیاسی لیکن سپس وکالت غذا به طور کوشا برای موازنه علایق خاص کشاورزان افزایش یافت در اینجا برای مثال رأی بازرگانی و ساختمان ائتلاف ، یا هردو بین نمایندگان این گروهها که مشغول  تغییرات برنامه آشکار هستند  ذکر شده است. هنوز مثالهای تغییر برنامه عمده ، همانند لیبرال کردن اداری برنامه در سال 1969 که نمی تواند  منحصراً بوسیله یک حزب ومشی گروه علاقه مند توضیح داده شود.

مطلب نهایی که ثبت شد در مجله ما، تاریخچه برنامه بن غذایی بود . سطح بالای حمایت عمومی برای انتقال وابسته غذا بویژه در دوره هایی که گرسنگی همزمان با تولید غذای زیادی هست، ظاهر می شود. آن طرف تاریخچه فرایند لیبرال کردن برنامه تبدیل کرد برنامه بن غذایی را به یک نقل که بیشتر مشخصات درامدی را تصرف کرد . این انجام شده بودبرای تشویق مشارکت میان آنهایی که به طور مطلوب شرکت نکرده بودند ، که در بعضی موارد آنها نیازمندترین در کمک مواد غذایی بودند.

آن علاقه مند به یادداشت سطوح افزایش یافته نگهداری درامد بواسطه دریافت بنهای غذایی و حمایت مردمی ادامه یافت چون با برنامه ها برای تضمین درامد مخالفت کرد. دستور لیبرال کردن طرح پیشنهاد  می کند که فواید می تواند بیشتر قابل پذیرش باشد برای آنها در مورد لزوم کمک غذایی اگر آنها به صورت نقد داده بودند. این طرح به طور موفقیت آمیز در پورتوریکو انجام شده است ، در جایی که سودهای کمک غذایی نقدی، هزینه های غذایی در یک روش معادل را برای فواید بن غذایی افزایش داد (ماتماتیک 1985). آن محتمل به نظر نمی رسد در آینده نزدیک که برنامه بن غذایی ایالات متحده نقدی بشود. بهرحال اگر نگران رسیدن تعداد بیشتری از مردم گرسنه است ، بعضی از دلایل آن همه جا منتشر شده است و قابل تصور است که لیبرال کردن  بیشتر برنامه های آن می تواند رخ بدهد. اگر چه بن های غذایی ممکن سپس با پول نقد جایگزین شود ، مجله تاریخی ما پیشنهاد می کند که سطح سرمایه گذاری برنامه احتمالاً وابسته خواهد بود روی گستره ای که فواید نقدی می تواند یک تصویر معتبر چون کمک غذایی را نگه بدارد.

پايان

فايل PDF قابل چاپ

فايل متن انگليسي PDF